Nije lako ovih dana biti Vuk Jeremić. Tradicionalno razdragani ministar inostranih poslova koji svoj nepomični kez duguje opakom grču facijalnih mišića, poznat po ubitačnoj marselovskoj pantomimi u kojoj svaki deo glave ima svoj diplomatski zadatak - sredinom septembra izgleda kao grogirani fudbaler Crvene zvezde.

Čega se god dotakao, srušilo se. Vukova slatkorečiva obećanja da je potpisivanje već legendarnog SSP samo "formalnost" i da "akcije Srbije odlično stoje", liče na berzanski krah nakon ledenog odbijanja Holandije i Belgije da poveruju Jeremićevom plastičnom osmehu; njegova science-fiction ideja da se ponovo pregovara o Kosovu, već je proglašena za jedan od sumanutijih viceva godine; u legendu je preseljeno mudro Jeremićevo ćutanje glede polnih odnosa Rusije, Gruzije, Južne Osetije i još južnije Abhazije - ako prizna nezavisnost ovih proruskih gubernija, otvoriće put ka priznavanju Kosova; ako se založi za teritorijalnu celovitost Gruzije - razbesneće Ruse; konačno, ali ne i poslednje po značaju, jeste afera "Kovačević" u kojoj glavnu ulogu ima Igor Milošević, ex-vicekonzul Srbije u Njujorku, inače, jedan od najboljih prijatelja Vuka Jeremića - upravo u toj drugarskoj vezi valja tražiti objašnjenje kako je i zašto prebogata država Srbija platila kauciju za siledžiju Kovačevića, koji je s novim pasošem pobegao u Srbiju i tako stvorio nezapamćeni diplomatski skandal.

Kad se pogrešno učinilo da ovakva crna serija mora da ima svoj kraj - čak je i Crvena zvezda izvukla jedan bod u meču sa Čukaričkim - Vuk Jeremić doživeo je diplomatski fijasko onog časa kad je inozemne poslove u svoje ruke preuzela (beogradska) Vlada u progonstvu Republike Srpske Krajine i, ne pitajući Jeremića, na osnovu odluke Skupštine Republike Srpske Krajine, priznala republike Abhaziju i Južnu Osetiju!

U ekskluzivnom priopćenju Vlade UP kaže se: "Danas je predsednik Skupštine Republike Srpske Krajine, dipl. ing Rajko Ležaić, potpisao priznanje Republike Abhazije i Republike Južne Osetije. Dve nove države su s istorijom kakva je i istorija Srba Krajišnika - njihovi narodi su na svojoj etničkoj i istorijskoj zemlji. Abhazija i Južna Osetija nemaju nikakvu istorijsku i etničku vezu s Gruzijom, kao što ni Krajina nema takve veze s Hrvatskom - hrvatskim etničkim i istorijskim zemljama u Zagorju. Hrvatske teritorije su samo od Zagreba do italijanske i slovenačke granice. Priznanja će biti uručena predsednicima Abhazije i Južne Osetije diplomatskim putem. Priznanja će biti uručena na srpskom i ruskom jeziku, uz kratak pregled savremenih zbivanja u Krajini, Abhaziji i Osetiji". U potpisu: Ratko Ličina, ministar (nečega).

Senzacionalno geografsko otkriće ministra Ličine da je Hrvatska, u stvari, sinonim za Zagorje i da se jedino priznaje u svojim prirodnim granicama ("Od Zagreba do italijanske i slovenačke granice"), definitivno rešava decenijsku dilemu srpskih patriota: ima li Srbija more? Ne samo da Srbija ima more, ostrva, priobalje, gradove (Srpski Split, Srpski Zadar, Srpski Dubrovnik, Srpski Lošinj, Srpska Rijeka), to se iz pisma podrazumeva - već, a to je mnogo važnije, Hrvatska više nema more! Ko bi gori sad je doli! Da vidite, Hrvati iz Zagorja, kako je to biti turista i ići na tuđinsko more! Da osetite šta znači živjeti u suvozemnim uslovima! Da više ne računate na bezbrižne milijarde dolara od turizma, nego da vredno radite - čemu, kao Hrvati, niste genetski predodređeni!

Da nostalgično sanjate o Srpskom Jadranu, kao što su Srbi činili stolećima!

Ali, najbolje po Hrvate tek dolazi. Republika Srpska Krajina - Vlada u progonstvu (skraćeno: RSK-VUP) uputila je sa e-maila vladarsk@gmail.com još ozbiljnije pismo izvesnoj a Njegovoj Ekselenciji Sergeju Begapšu (Suhumi, Republika Abbhazija). A u pismu piše sledeće:

"Vaša Ekselencijo,

U odsustvu Predsednika Republike Srpske Krajine, Njegove Ekselencije Milana Martića (koji je optužen pred Tribunalom u Hagu), imam čast da Vas obavestim da Republika Srpska Krajina priznaje Republiku Abhaziju - u njenim etničkim i istorijskim granicama.

Ujedno, izražavam najbolje želje za prosperitet abhazijskog naroda u suverenoj Republici Abhaziji, čije uspostavljanje je izdržalo istorijska iskušenja novijeg vremena - zabranu abhazijskog jezika od 1931. do 1944, proglašenje nezavisnosti 1989, oružani napad Republike Gruzije 1992, 1993. i 1998.

Republika Srpska Krajina je imala sličnu sudbinu - njen srpski narod je činio državotvorni narod u jugoslovenskoj Republici Hrvatskoj, čime je Hrvatska bila dvonacionalna (država srpskog i hrvatskog naroda). Međutim, predstavnici hrvatske etničke zajednice su u Parlamentu izglasali zakon - po kojem se Srbima oduzima državotvornost i prevode se u nacionalnu manjinu. Tad je počeo i hrvatski progon Srba, pa su Srbi osnovali svoju Republiku Srpsku Krajinu - na svojoj etničkoj i istorijskoj teritoriji. Naša država je s temeljima u istoriji. Srbi Krajine su imali državotvornost i svoju upravu u Mađarskoj - od 1473. i u Austriji - od 1630. godine. Tada Hrvati, u ove dve države, nisu imali nikakve državotvorne nadležnosti - bili su samo kmetovi na imanjima mađarskih i austrijskih feudalaca.

U novije vreme, slično sudbini naroda Vaše države, Srbi u Republici Srpskoj Krajini, pod pritiskom nacističke Nemačke, uključeni su u Hrvatsku (upravna oblast u Jugoslaviji) 1939. godine, a takvu odluku su podržali i komunisti 1945. godine. U Hrvatskoj su Srbi, kao i Abhazi, bili lišavani korišćenja svog jezika i svog pisma. Posebno, posle Drugog svetskog rata su gašene u Hrvatskoj srpske kulturne i prosvetne ustanove.

Kad je osnovana Republika Srpska Krajina, to je odobrio Savet bezbednosti UN - Rezolucijom 743/1992. Njome je bilo predviđeno da se hrvatski zakoni neće primenjivati u našoj državi i da se sporovi između Srba i Hrvata mora da rešavaju pregovorima. Međutim, Hrvati su izvršili agresiju na RS Krajinu 1995. godine i okupirali su je, prognavši 80% Srba. Naravno, Rezolucija SB 743/1992 nije stavljena van snage i naša država je samo privremeno okupirana. Vlada i Skupština su u izbeglištvu u Republici Srbiji.

Do sada je Republika Srpska Krajina razmenila note o međusobnom priznavanju s Pridnjestrovskom Republikom (1992) i uveren sam, Vaša Ekselencijo, da ćete takvo međupriznavanje prihvatiti i u ime Republike Abhazije.

S poštovanjem,
SKUPŠTINA RS KRAJINE
Dipl. ing. Rajko Ležaić, predsednik".

Šteta što Njegova Ekselencija Ratni Zločinac Milan Martić from Haag neće moći lično a minobacački da obljubi Njehgovu Ekselenciju Begapša; možda mu psihološki pomogne još jedno epohalno RSK-VUP otkriće: da su Hrvati pre mnogo vjekova bili kmetovi na imanjima mađarskih i austrijskih feudalaca, dok su Srbi jeli zlatnim viljuškama i još zlatnijim noževima ispisivali prve stanice radikalske filozofije Karlobag-Virovitica, tek je uvod u spektakularno otkrovenje o diplomatskom kapacitetu Vlade U Progonstvu koja je u poslednjih trinaest godina uspela da je jedino prizna nešto što se zove Pridnjestrovska Republika.

Kako danas stvari stoje, Republika U Progonstvu nije bez šansi: već sutra se otvaraju nove prilike: Burjatija i Tuva - oblasti u Sibiru, Pjaui - savezna država u Brazilu, Tanga - buduća srpska nudistička oblast u Tanzaniji; naročito Funafuti - ostrvo koje navodno pripada hrvatskoj državici Tuvalu, što Srbi sa Funafutija nikad neće dozvoliti; finally, oblast Gorno-Badahštan u okviru tzv. Tadžikistana, gde su Krajišnici prvi put otkrili da u sebi imaju mornarske gene.

Za početak: biće dovoljno da dipl. ing. Rajko Ležaić kao nezavisnu državu prizna Benišangu-Gumaz negde na krajiškom pičvajzu Etiopije.

Vuk Jeremić neće imati snage da mu se suprostavi: tamo gde je svaka nezavisna država, tamo je srpsko Kosovo! U progonstvu, naravno!

Petar Luković, www.e-novine.com, 17/09/2008